Tagebuch #114

Corona-Virus oder „Aui Mönsche müesse stärbe, viellecht ou ig“

Dr Aetti het öppe gseit: „Aui Mönsche müess stärbe. Viellecht ou ig“. Däm hani öppe nachedänkt. U jetzt i dr Corona – Krise simmer i dere Hinsicht dopplet gforderet. Dass mir einisch wärde stärbe, isch eigetlich für jede klar. Breicht dä Virus öppe de grad mi? U de no grad tödlech? Das frage ig mi, mit mine baud achtesibzig Jahr. U isch das schlimm für mi, schtärbe? Eigetlech nid. I ha lang gnue gläbt u guet gläbt. Ha viu vo mine Träum chönne verwürkliche. I bi parat z gah, wenns sötti si.

Wär bestimmt dass es eim säuber breicht? I gibe mir müe, mi nit z aschtecke. Nid ängstlech, aber praktisch. Viu a dr Sunne, im Park, i mim Labyrinth, bi de Blueme, bi mine Büecher. Im Momänt lise nig dr erst Band vor ä Biografie über ä Albert Steffen (1884 – 1963). Ou näs richs Läbe. Sis Wärk isch mer scho immer lieb gsi. Aber jetzt wott ig no täufer i z Würke vo me ne so usserordentleche Mönsch itouche. Natürlich isch jedes Läbe usserordentlech. Äs isch meischtens aber nid so usfüerlech dokumentiert.

Aber äbe, söus i dere Virus-Krise grad mi tödlech träffe? Bi de jetzige Zahle vo öppe zwöi Dutzend Tote i dr Schwyz, vo dr Wahrschinlechkeit nid. Was heisst aber wahrschinlich? Eis isch jetzt wichtig: Nid angschte. Angscht schwächt z Immunsystem.

Bi dere Pantemie isch aber Immunsystem aber grad z Wichtigschte. Das isch überhoupt z Wichtischte vom Mönsch: Z Immunsystem het mit dr Moralität z tüe. Dört wo ä starchi Identität, äs starks Ich isch, si Abwehrchräft am würksamschte.

Es geit auso ums Si, nid ums Ha. Wies üs dr Erich Fromm i sim Buech „Haben oder Sein“ beschribe het. Bi ihm ischs ou immer ums Individuum gange. Wie cha dr Mönsch sich kreativ i d’Freiheit, zue sich säuber, äntwickle, ohni au z starch i Sadismus u Masochismus regretiere? Wie chan i richtig liebe? E dänke, i däm ig dr Mitmönsch nid als Objekt missbruche, sondern respäktvoll als Individuum. Richtig liebe isch ä kreative Prozäss, isch ä künstlerischi Fähigkeit, si blibt bestah, ou we nig nid zrügg gliebt wirde. D’Liebi chame nid würklech ha, chame nid bsitze. Liebe isch ä Zuestand, ä wunderbare paradisische Zuestand. U we nig jetzt im Frühlig au die Chnospe u Blueme erläbe, de gschpüre ig mi Liebi zu dene Gschöpf. Au d’ Dankbarkeit gägnüber ihrer Exitänz. D’Liebi isch bsitzlos, aber teilnähmend.

Warum bin ig jetzt uf Liebi cho? Viellecht isch grad Liebi die schtärchschti Abwehrchraft gäge öppis wo mi Organismus wott zerstöre. Viellech müesst me ja au z Corona-Virus liebe? I weiss es nid.

U de wider zum Albert Steffen: Für mi isch är eine gsi, wo i konsequänter Wys sich säuber gschuut het. U sich säuber zum liebende Kunschwärk gmacht het. I bi grad nünzäni gsi, wo nig im Goetheanum a re Jugendtagig bi gsi(1961). U de isch grad dr Albert Steffen nünesibzgjährig gstorbe. Mir hei ihm sis Lied „Lass uns die Bäume lieben, die Bäume sind uns gut“ gsunge. - I säuber bi jetz nume öppe nes Jahr jünger, aus dr Steffen, wo när gstorbe isch.

Auso, i bi no nid gstorbe. U bi für jede Tag froh no chönne z läbe. Nid z letscht für mini Familie, für d’Schlössli. Gärn würd ig no chli vo dere Site här luege, wies aus mit däm neue Schlössli use chunt.

‹ zurück zur Übersicht