Tagebuch #124

Nach äm Korona-Winter chunnt dr Früehlig

Himmuheilanddonnerwätterkoronawinter, loh nid aus lo versuufe, verdrochne, erfrüüre, verhitze. Böim la umgheie u uschrisse, Tier la verrecke, Lüt lo infisziere, lo umcho im Chrieg u vor auem Ching u Müetere müesse blüete. Gits de nit da eine wo Ordnig schafft? Üs wieder seit wies geit, wies gieng, we me wöuti. We me ändlich gsuch, wies geit, wem e Aues nid lot la ga zum verdonnere u verlottere u vercheibe. We me wieder, wie i dr Edda beschribe, nach äm Ragnarök, äm Wäutungergang, sich wieder uf äm Idafäud zur Götterdämmerig trufi u uferschtieng u neu afieng, nach däm Chaos. Jetzt ändlich Aues verschtieng, warum äs so cho isch. wies cho isch. Jetzt neu sich verschtieng u sich nümme uf ä Gring gieb. U mir wieder uf enang ä chli zue ging u lose würd, anschtatt sich chratze u houe, sich strichle u müntschele, dr Anger lo si, wie när isch u akzeptiert, dass äs Angeri git aus me isch u doch reschpäcktiert im Angerschsi.

I weiss nid was i söu, dass äs besser chöm wies isch. Muess mi dänk säuber besser mache, wes nume chli gieng, was schwär isch, aber z Einzige was veränderet die Wäut, die Kathaschtrofedonnerkoronawätterwäut. I muess mi säuber id Finger näh, säuber uferschta nach dere kathaschtrofale Kathaschtrofe. Was söu i ou mache, das äs besser wird? Edänk, mi säuber bim Gring näh u nid gäng die Angere.

Scho gseh nig wieder Früehlig wärde nach däm Koronawinter, nach däm Ragnarök. I freue mi uf d Blueme, wo trotz dr Cheuti dr Gring ufeschtrecke u blüie aus wärs, wie gäng, nie Winter gsi. I freue mi, dass Mönsche wieder Mönsche begägne u nid nume Haubmönsche, maskiert, dass me wider d Nase u Müüler gseht, gseht, wie die Müüler lächle u lache, liede u düre schnuufe, wie die Müüler atme u gränne, eim mit ganzem Gsicht aluege u lächle u lache u rede u liede u schmöcke u luege, e nang aluege, töif i d Ouge luege.

I freue mi uf ä Früelig nach däm Uwätterkoronawinter. Freue mi, we mir üs träffe im Früelig uf äre Bluemematte u verzeiue vo früecher: Weisch no dä Korona Heilanddonnerwätterwinter, vo au däm Expertebrunz. Lö mers la si wies gsi isch. Hüt isch Hüt. U mir lige uf äre Bluemematte u verzeue u lache u strichle. Nümm chratze u bisse, nümm die verdonnerti Hitz u Cheuti u Maske. Jetz gseht me wider Müüler wo lache u lächle u liede u atme, wo verzeue u ässe. Nümm verdonnerti Hitz u Cheuti, sondern wärmendi Mitti, Wärmi vo Härz zu Härz. Mir si wieder binenang u mitenang. U Blueme, die lache u schtrahle u si. Dr Früehlig, dr Früehlig isch hie.

‹ zurück zur Übersicht